स्वातन्त्र्यदिनःः १५ अगस्तः
प्रतिवर्षे १५ अगस्ते, भारतम् उच्चमेघे त्रिरंगध्वजस्य घोषेण च 'वन्दे मातरम्' इत्यस्य प्रतिध्वन्याश्च जागर्ति। अस्य दिनस्य अपि १९४७ तमे वर्षे भारतस्य स्वातन्त्र्यस्य क्षणं स्मर्यते यदा भारतः द्विशताधिकवर्षपर्यन्तं ब्रिटिशस्य राज्यात् मोचितः अभवत् च स्वाधीनराष्ट्रेण जातः।
किंकारणं वयं उत्सवं कुर्मः
१९४७ तमे वर्षे १५ अगस्ते दिनाङ्के, जवाहरलाल नेहरूने देल्ह्ये रेढफोर्टमध्ये राष्ट्रियध्वजंोत्थाप्य प्रसिद्धं "दृष्टिः भविष्यसह" भाषणं कृतवन्। तदेव कर्म दशकेभ्यः सङ्घर्षस्य, त्यागस्य, च ऐक्यस्य अमेरिकानां स्वतन्त्रतासैनिकानां महात्मा गान्धी, भगतसिंह, रानी लक्ष्मिबाई, सुभाषचन्द्र बोस च नामहृतानां ग्रामस्य नगरस्य च लोकानां फलं अभवत्।
स्वातन्त्र्यदिवसः केवलं भूतकाले स्मृतिं कर्तुमात्रं नास्ति। एषः अस्मभ्यं अद्य धारयितुं यः कर्तव्यः स्वातन्त्र्यम् रक्षितुं तेषां जितम् इति स्मरणीयः।
कथं दिवसः उत्सवेत
दिल्ल्यां रातिनागरे महत्तमा समारोहे जातः। प्रधानमन्त्रेण ध्वजःोद्धीयते, राष्ट्रेण भाषणं कृत्वा, राष्ट्रस्य प्रगत्यः, चुनौतीषु च आगामिर्भविष्ये लक्ष्यानि च भाष्यन्ते।
भारतसर्वत्र, आग्रायामविद्यालयेभ्यः मुम्बईनगरे शासनकक्षेभ्यस्ततः, दिनः समानरूपेण दृश्यते
- ध्वजारोहणराष्ट्रगीतेनअनन्तरम्
- पराडेसाःसांस्कृतिककार्यक्रमाःदेशभक्तिगीतानिविद्यार्थिभिः
- भाषणानिस्वतंत्रसैनिकानाम्राष्ट्रमूल्यानां च विषये
- पतङ्गविमर्शनम्चेत्तुष्टश्च सम्पात्य गृहेषु मार्गेषु भवनेषु च केसरि श्वेतहरितवर्णैः अलङ्कुर्य
विपणयः त्रिरङ्गध्वज,कन्दूक,मिष्टान्नैः पूर्णाः भवन्ति।जनाः संदेशान्नि विभजन्ति,टेलिविषिने रात्रिविलासपत्रस्य भाषणं पश्यन्ति,कुटुम्बेन सह कालं यापयन्ति।
अद्य स्वातंत्र्यस्य अर्थः किम्
१९४७ संवत्सरे सङ्घर्षः राजनैतिकस्वातन्त्र्ये कृतः। २०२६ संवत्सरे सङ्घर्षः भिन्नरूपेण दृश्यते।
- शिक्षा च अवसरःसर्वसन्ततये
- विविधतायामेकताभाषासुधर्मेषुराज्येषु च
- नवोन्मेषःस्वावलम्बनञ्चप्रौद्योगिक्यां कृषौ च उद्योगे च
- अस्माकंपर्यावरणंरक्षितुम्चालयन्तः परंपराः च
स्वातन्त्र्यमेव केवलं अन्यैः शासनस्य अभावम् नास्ति। तत् विकल्पस्य, वक्तुं, निर्माणं कुर्वितुं, च परस्परं विकासाय साहाय्यं दातुं च सामर्थ्यम् अस्ति।
अस्मिन्षष्टदिने अगस्ते चिन्तनम्
यदा अस्माभिः एषः वर्षे ध्वजः आरोहतुं दृष्टः स्याम, सायद् अस्माकं प्रतिगजं लघु प्रश्नम् पृच्छतु शक्यते चेत्। किमस्ति एकं कर्म यत् अहं अस्मिन्नेव वर्षे मम देशाय कर्तुं शक्नोमि? एतत् छात्रस्य अध्यने साहाय्यं दातुं, स्वपड़ोक्तं क्षेत्रं स्वच्छं धारयितुं, स्थानिककल्लक्तृभ्यः समर्थनं दातुं वा केवलं जनान् आदरपूर्वकं व्यवहारयितुं भवितुम् शक्नोति।
महान्परिवर्तनाः लघुकर्मभिः आरभ्यन्ते। एवं राष्ट्रं स्वतंत्रं विश्रान्तिं च लभते।
जयहिन्दधन्यवाद
